“ဟုိမွာၾကည့္စမ္း ကုိေအာင္၊ ေရွ႕နားက စုံတဲြက မမသင္းတုိ႕ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္မယ္ထင္တာဘဲ”
“ဟုတ္ပါတယ္ ကုိေအာင္ကလဲ မ်က္စိက ဒီေလာက္ေတာင္ မေကာင္းဘူးလား၊ လာ ခပ္သြက္သြက္ေလ်ာက္”
“ေအးကလည္း မေလာနဲ႕ကြာ၊ ေတြ႕မွာဘဲဟာကို”
ဒီလုိနဲ႕ ကုိေအာင္ထြန္းတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ စကၤာပူ ဆန္တုိစာကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖ လမ္းေလ်ာက္ရင္းနဲ႕ ရန္ကုန္က အသိမိတ္ေဆြ ေဒၚသင္းသင္းနဲ႕ သူ႕အမ်ဳိးသားတုိ႕ကုိ ဆုံေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္။
“ဟယ္ မမသင္းတုိ႕ပါလား မေတြ႕တာေတာင္ၾကာၿပီ။ အားလုံး ေနေကာင္းၾကလား”
“ဟယ္ ေအးေအးတို႕၊ ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း တစ္ခါတည္းကုိမွဘဲ ဘယ္လိုမွ မမွတ္မိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အရင္ကနဲ႕ တျခားစီဘဲ၊ အခုဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ”
“အုိ မမကလဲ သူမ်ားကိုၾကီးဘဲ မေျပာနဲ႕ေလ၊ မမကလည္း အရမ္းကုိ လွေနတာဘဲ၊ မနာလိုေတာ့ဘူး။
အခု ေအးကေတာ့ ပင္နီဆူးလား ပလာဇာက ျမန္မာဆုိင္ တစ္ခုမွာ ၀င္ကူလုပ္ေနတယ္၊ ေရာက္တာကလည္း မၾကာေသးေတာ့ ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကားကလဲ အခက္အခဲရွိတာနဲ႕ ကုိေအာင္ရဲ႕ အသိမိတ္ေဆြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အဲဒီဆုိင္မွာဘဲ ၀င္လုပ္ေနတာ”
“အုိ ညည္းမို႕လုိ႕ ျမန္မာဆုိင္မွာ ၀င္လုပ္တယ္၊ ဘယ္ႏွယ့္ေတာ္ ဒင္းတုိ႕က မ်ားမ်ားခုိင္းၿပီး၊ နဲနဲေပးတာ၊ စကၤာပူက တ႐ုတ္ေတြထက္ေတာင္ ပုိဆုိးေသးတယ္ေအ့။ မလုပ္နဲ႕။ တျခားအလုပ္ရွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ္က ပီအာ (အျမဲေနခြင္ရသူ) ဘဲဟာကုိ၊ ဘာမွ ေအာက္က်မခံနဲ႕”
“ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း ေအးက အဂၤလိပ္စာ သိပ္မရေတာ့ နည္းနည္း စိုးရိမ္လုိ႕။ ဒါနဲ႕ မမတုိ႕ အခုဘယ္မွာ ေနၾကလဲ”
“တုိ႕က အခု ေအာ့မုိကုိက ကြန္ဒုံး..အဲမဟုတ္ပါဘူး...ကြန္ဒုိမီနီယံမွာ ၀ယ္ထားတယ္ စကၤာပူေဒၚလာ မီလီယံ၀က္ေလာက္ က်တယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး ညည္းအစ္ကုိက ရထားစီးရတာ အဆင္မေျပလုိ႕ဆုိၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလေလာက္ကဘဲ ကား၀ယ္လုိက္တယ္။”
“မမတို႕မ်ား ဒီေလာက္အဆင္ေျပေနတာေတာင္ ကုိယ့္ညီမကိုေတာင္ သတိမရဘူးေပါ့”
“အုိ..မဟုတ္ရပါဘူး ...ေအးရယ္၊ မမကုိယ္တုိင္ကလည္း ကုမၸဏီအလုပ္ေတြနဲ႕ ႐ႈပ္ေနလုိ႕၊ ၿပီးေတာ့ နင့္အစ္ကိုကလည္း စေန၊ တနဂၤေႏြပါမက်န္ အလုပ္က မ်ားေနတာနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မဆက္သြယ္ျဖစ္တာ၊ ဒီတပတ္ေတာ့ မမအလုပ္သိပ္မရႈပ္ဘူး၊ ေအးေအး အားရင္ အိမ္ကုိ လာလည္ပါလား”
“အင္း.. ေကာင္းသားဘဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဆုိင္နဲ႕ ညိွရအုံးမယ္။ ေအးက စေန၊ တနဂၤေႏြ အလုပ္ဆင္းရလုိ႕။ မမဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားေလ။ ေအး ျပန္ဆက္မယ္”
“ဟုတ္ၿပီေလ...ေအးသေဘာ။ မလာခင္ ဖုန္းဆက္လုိက္ေလ၊ ကဲဒါဆုိ သြားၾကမယ္။
ကိုေအာင္ သြားမယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ မမသင္း။ ေနာက္ေတာ့မွ ေတြမယ္။”
ဒီလုိနဲ႕ ေအးေအးတုိ႕ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ကမ္းေျခဘက္ကို လမ္းဆက္ေလ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။
“ေတြ႕လား ကုိေအာင္၊ မမသင္းတုိ႕ေတာင္ အိမ္၀ယ္၊ ကား၀ယ္ကုန္ၿပီး၊ ေအးတုိ႕မွာ အခုထိ သူမ်ားအိမ္ငွားေနရတုန္း၊
နည္းနည္းပါးပါးေလးလဲ အားစုိက္ပါအုံး။ ေအးလည္း ကုိယ္ပုိင္အိမ္ေလးနဲ႕ ေနခ်င္လွၿပီ။”
“ျဖစ္လာမွာေပါ့ ေအးရယ္၊ ဆႏၵေတြ မေစာလြန္းပါနဲ။ ကုိယ့္အထြာနဲ႕ ကုိယ္ဆုိတာ မေမ့နဲေလ”
“ေအးသိပါတယ္။ ေအးက ပုိၾကိဳးစားဖို႕ ေျပာတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုေအာင္ဘက္က မိသားစုေတြကို ေထာက္ေနတာကိုလည္း နဲနဲေလ်ာ့ေတာ့ေပါ့၊ သူတုိ႕လည္း သူတို႕ဖာသာ လုပ္ကုိင္စားပေစေပါ့၊ သူမ်ားၾကီးဘဲ အားမကိုးေစနဲ႕ေလ၊ အဲလုိမွမလုပ္ရင္ ေအးတုိ႕ ..ဒီတသက္ ကုိယ္ပုိင္ကား ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး စီးႏုိင္မွာလဲလုိ႕။”
“ေတာ္ပါေအးရယ္၊ ကဲ အပန္းေျဖၾကစုိ႕ကြာ၊ လာ ဟုိဘက္နားသြားၾကေအာင္”
“ေတြ႕လား သူ႕အမ်ဳိးအေၾကာင္းေျပာၿပီဆုိရင္ စကားလမ္းေၾကာင္းကို ေျပာင္းတယ္။ သိပ္စိတ္ဆုိးတာဘဲ သိလား”
“ဟုတ္မယ္ထင္တာဘဲ”
“ဟုတ္ပါတယ္ ကုိေအာင္ကလဲ မ်က္စိက ဒီေလာက္ေတာင္ မေကာင္းဘူးလား၊ လာ ခပ္သြက္သြက္ေလ်ာက္”
“ေအးကလည္း မေလာနဲ႕ကြာ၊ ေတြ႕မွာဘဲဟာကို”
ဒီလုိနဲ႕ ကုိေအာင္ထြန္းတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ စကၤာပူ ဆန္တုိစာကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖ လမ္းေလ်ာက္ရင္းနဲ႕ ရန္ကုန္က အသိမိတ္ေဆြ ေဒၚသင္းသင္းနဲ႕ သူ႕အမ်ဳိးသားတုိ႕ကုိ ဆုံေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္။
“ဟယ္ မမသင္းတုိ႕ပါလား မေတြ႕တာေတာင္ၾကာၿပီ။ အားလုံး ေနေကာင္းၾကလား”
“ဟယ္ ေအးေအးတို႕၊ ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း တစ္ခါတည္းကုိမွဘဲ ဘယ္လိုမွ မမွတ္မိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အရင္ကနဲ႕ တျခားစီဘဲ၊ အခုဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ”
“အုိ မမကလဲ သူမ်ားကိုၾကီးဘဲ မေျပာနဲ႕ေလ၊ မမကလည္း အရမ္းကုိ လွေနတာဘဲ၊ မနာလိုေတာ့ဘူး။
အခု ေအးကေတာ့ ပင္နီဆူးလား ပလာဇာက ျမန္မာဆုိင္ တစ္ခုမွာ ၀င္ကူလုပ္ေနတယ္၊ ေရာက္တာကလည္း မၾကာေသးေတာ့ ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကားကလဲ အခက္အခဲရွိတာနဲ႕ ကုိေအာင္ရဲ႕ အသိမိတ္ေဆြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အဲဒီဆုိင္မွာဘဲ ၀င္လုပ္ေနတာ”
“အုိ ညည္းမို႕လုိ႕ ျမန္မာဆုိင္မွာ ၀င္လုပ္တယ္၊ ဘယ္ႏွယ့္ေတာ္ ဒင္းတုိ႕က မ်ားမ်ားခုိင္းၿပီး၊ နဲနဲေပးတာ၊ စကၤာပူက တ႐ုတ္ေတြထက္ေတာင္ ပုိဆုိးေသးတယ္ေအ့။ မလုပ္နဲ႕။ တျခားအလုပ္ရွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ္က ပီအာ (အျမဲေနခြင္ရသူ) ဘဲဟာကုိ၊ ဘာမွ ေအာက္က်မခံနဲ႕”
“ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း ေအးက အဂၤလိပ္စာ သိပ္မရေတာ့ နည္းနည္း စိုးရိမ္လုိ႕။ ဒါနဲ႕ မမတုိ႕ အခုဘယ္မွာ ေနၾကလဲ”
“တုိ႕က အခု ေအာ့မုိကုိက ကြန္ဒုံး..အဲမဟုတ္ပါဘူး...ကြန္ဒုိမီနီယံမွာ ၀ယ္ထားတယ္ စကၤာပူေဒၚလာ မီလီယံ၀က္ေလာက္ က်တယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး ညည္းအစ္ကုိက ရထားစီးရတာ အဆင္မေျပလုိ႕ဆုိၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလေလာက္ကဘဲ ကား၀ယ္လုိက္တယ္။”
“မမတို႕မ်ား ဒီေလာက္အဆင္ေျပေနတာေတာင္ ကုိယ့္ညီမကိုေတာင္ သတိမရဘူးေပါ့”
“အုိ..မဟုတ္ရပါဘူး ...ေအးရယ္၊ မမကုိယ္တုိင္ကလည္း ကုမၸဏီအလုပ္ေတြနဲ႕ ႐ႈပ္ေနလုိ႕၊ ၿပီးေတာ့ နင့္အစ္ကိုကလည္း စေန၊ တနဂၤေႏြပါမက်န္ အလုပ္က မ်ားေနတာနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မဆက္သြယ္ျဖစ္တာ၊ ဒီတပတ္ေတာ့ မမအလုပ္သိပ္မရႈပ္ဘူး၊ ေအးေအး အားရင္ အိမ္ကုိ လာလည္ပါလား”
“အင္း.. ေကာင္းသားဘဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဆုိင္နဲ႕ ညိွရအုံးမယ္။ ေအးက စေန၊ တနဂၤေႏြ အလုပ္ဆင္းရလုိ႕။ မမဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားေလ။ ေအး ျပန္ဆက္မယ္”
“ဟုတ္ၿပီေလ...ေအးသေဘာ။ မလာခင္ ဖုန္းဆက္လုိက္ေလ၊ ကဲဒါဆုိ သြားၾကမယ္။
ကိုေအာင္ သြားမယ္ေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ မမသင္း။ ေနာက္ေတာ့မွ ေတြမယ္။”
ဒီလုိနဲ႕ ေအးေအးတုိ႕ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ကမ္းေျခဘက္ကို လမ္းဆက္ေလ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။
“ေတြ႕လား ကုိေအာင္၊ မမသင္းတုိ႕ေတာင္ အိမ္၀ယ္၊ ကား၀ယ္ကုန္ၿပီး၊ ေအးတုိ႕မွာ အခုထိ သူမ်ားအိမ္ငွားေနရတုန္း၊
နည္းနည္းပါးပါးေလးလဲ အားစုိက္ပါအုံး။ ေအးလည္း ကုိယ္ပုိင္အိမ္ေလးနဲ႕ ေနခ်င္လွၿပီ။”
“ျဖစ္လာမွာေပါ့ ေအးရယ္၊ ဆႏၵေတြ မေစာလြန္းပါနဲ။ ကုိယ့္အထြာနဲ႕ ကုိယ္ဆုိတာ မေမ့နဲေလ”
“ေအးသိပါတယ္။ ေအးက ပုိၾကိဳးစားဖို႕ ေျပာတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုေအာင္ဘက္က မိသားစုေတြကို ေထာက္ေနတာကိုလည္း နဲနဲေလ်ာ့ေတာ့ေပါ့၊ သူတုိ႕လည္း သူတို႕ဖာသာ လုပ္ကုိင္စားပေစေပါ့၊ သူမ်ားၾကီးဘဲ အားမကိုးေစနဲ႕ေလ၊ အဲလုိမွမလုပ္ရင္ ေအးတုိ႕ ..ဒီတသက္ ကုိယ္ပုိင္ကား ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး စီးႏုိင္မွာလဲလုိ႕။”
“ေတာ္ပါေအးရယ္၊ ကဲ အပန္းေျဖၾကစုိ႕ကြာ၊ လာ ဟုိဘက္နားသြားၾကေအာင္”
“ေတြ႕လား သူ႕အမ်ဳိးအေၾကာင္းေျပာၿပီဆုိရင္ စကားလမ္းေၾကာင္းကို ေျပာင္းတယ္။ သိပ္စိတ္ဆုိးတာဘဲ သိလား”
+++
ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါဘဲဗ်ာ။
တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိး တခ်ဳိ႕ဟာ မရွိတာကို အရွိလုပ္ခ်င္ၾကသလို၊ မၾကြားသင့္တာကို ၾကြားခ်င္ၾကတာကုိ လက္ေတြ႕ ၾကံဳဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာ တခ်ဳိ႕လား၊ အမ်ားစုလားဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္ မခန္႕မွန္းတက္တာကိုေတာ့ ၀န္ခံပါရေစ။
အရွည္ၾကီးကို မစဥ္းစားပါနဲ႕ဦး၊ စကၤာပူမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတာင္ ဘာနဲလာလည္းလို႕ ေမးရင္ -- Silk Air နဲ႕လာတယ္လို႕ေျဖၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျမန္မာ့အဲေ၀းလ္နဲ႕ လာတယ္လို႕ ေျပာေလ့မရွိသလုိ စီးဖို႕လည္း စိတ္ကူးမရွိၾကဘူး။ ေၾသာ္....ဒုကၡ ဒုကၡ ... ၾကြားရတဲ့ ဒုကၡ။
ဒီေနရာမွာ အယူအဆတစ္ခုကို တင္ျပပါရေစ။
အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက လူမ်ဳိးေတြက ကား၊ အိမ္၊ စတာေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္မႈထက္ အသုံးခ်ဖုိ႕အတြက္ ခံယူၾကတယ္။
အေရွ႕တုိင္းႏုိင္ငံမ်ားက လူမ်ဳိးေတြက ကား၊ အိမ္၊ စတာေတြကုိ ငါ့ဥစၥာ ငါ့ပုိင္ဆုိင္မႈဆုိၿပီး ခံယူၾကတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အသုံးခ်ဖုိ႕ထက္ အဲဒီပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ ေစာင္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရင္းနဲ႕ဘဲ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုိ ကုန္လြန္ေစတယ္တဲ့။
အဲဒီ အယူအဆ မွားတယ္ မွန္တယ္ဆုိတာ မိမိဖာသာ စိတ္ၾကိဳက္ ဆုံးျဖတ္ပါ။
နိဂုံးခ်ဳပ္အရ ဤပုံျပင္ကုိေထာက္၍ ..... အထူးသျဖင့္ လူပ်ဳိမ်ားအတြက္...
မိမိအထြာကို မိမိသိၾကပါေစ။ (သန္ရာ သန္ရာ ဘာသာ မျပန္ပါနဲ႕)
မိမိအေပၚမွာ အထူးနားလည္ၿပီး ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေမြးႏုိင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြ ရၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။..
++ ခံစားခ်က္မ်ားကုိ ေဖာ္ျပေရးသားျခင္းျဖစ္ၿပီး မည္သည့္အျဖစ္အပ်က္ကိုမွ မွီညမ္းထားျခင္းမရွိေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။++
ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါဘဲဗ်ာ။
တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိး တခ်ဳိ႕ဟာ မရွိတာကို အရွိလုပ္ခ်င္ၾကသလို၊ မၾကြားသင့္တာကို ၾကြားခ်င္ၾကတာကုိ လက္ေတြ႕ ၾကံဳဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီေနရာမွာ တခ်ဳိ႕လား၊ အမ်ားစုလားဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္ မခန္႕မွန္းတက္တာကိုေတာ့ ၀န္ခံပါရေစ။
အရွည္ၾကီးကို မစဥ္းစားပါနဲ႕ဦး၊ စကၤာပူမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတာင္ ဘာနဲလာလည္းလို႕ ေမးရင္ -- Silk Air နဲ႕လာတယ္လို႕ေျဖၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျမန္မာ့အဲေ၀းလ္နဲ႕ လာတယ္လို႕ ေျပာေလ့မရွိသလုိ စီးဖို႕လည္း စိတ္ကူးမရွိၾကဘူး။ ေၾသာ္....ဒုကၡ ဒုကၡ ... ၾကြားရတဲ့ ဒုကၡ။
ဒီေနရာမွာ အယူအဆတစ္ခုကို တင္ျပပါရေစ။
အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက လူမ်ဳိးေတြက ကား၊ အိမ္၊ စတာေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္မႈထက္ အသုံးခ်ဖုိ႕အတြက္ ခံယူၾကတယ္။
အေရွ႕တုိင္းႏုိင္ငံမ်ားက လူမ်ဳိးေတြက ကား၊ အိမ္၊ စတာေတြကုိ ငါ့ဥစၥာ ငါ့ပုိင္ဆုိင္မႈဆုိၿပီး ခံယူၾကတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အသုံးခ်ဖုိ႕ထက္ အဲဒီပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ ေစာင္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရင္းနဲ႕ဘဲ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုိ ကုန္လြန္ေစတယ္တဲ့။
အဲဒီ အယူအဆ မွားတယ္ မွန္တယ္ဆုိတာ မိမိဖာသာ စိတ္ၾကိဳက္ ဆုံးျဖတ္ပါ။
နိဂုံးခ်ဳပ္အရ ဤပုံျပင္ကုိေထာက္၍ ..... အထူးသျဖင့္ လူပ်ဳိမ်ားအတြက္...
မိမိအထြာကို မိမိသိၾကပါေစ။ (သန္ရာ သန္ရာ ဘာသာ မျပန္ပါနဲ႕)
မိမိအေပၚမွာ အထူးနားလည္ၿပီး ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေမြးႏုိင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြ ရၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။..
++ ခံစားခ်က္မ်ားကုိ ေဖာ္ျပေရးသားျခင္းျဖစ္ၿပီး မည္သည့္အျဖစ္အပ်က္ကိုမွ မွီညမ္းထားျခင္းမရွိေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။++
တစ္ေက်ာင္း တစ္ဂါထာ တစ္ရြာ တစ္ပုဒ္ဆန္း နဲ႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အခုလိုသာ စဥ္းစားမိတာ အေျဖေတြကေတာ့ ဟုိတမ်ဳိး ဒီတမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႕လည္း နားလည္သလုိ စဥ္းစားမိလို႕ ေရေရရာရာ အေျဖရရင္ ေ၀ငွပါအုံး (မတြန္႕တုိဘူးဆုိရင္ေပါ့)။
